Tante Rozemarijn woonde in een huis waar altijd een streepje zon naar binnen viel, zelfs op dagen dat de lucht grijs was. Deze vrolijk gele trommel stond op haar aanrecht als een vaste huisvriend. De rode bloemen erop waren haar lievelingsplant en gaven kleur aan haar keuken. In de trommel bewaarde ze gemberkoekjes die knisperden als je erin beet en waarvan je wangen warm werden.

Wie deze trommel leent, krijgt niet alleen koekjes mee maar ook een beetje van haar onverwoestbare optimisme. Ze voelt zich het meest thuis op tafels waar gelachen wordt, in keukens waar iets mag mislukken, en in handen die dol zijn op de geur van versgebakken troost.